Sigma ma bardziej złożony środnik niż zwykły profil C. Wykonawca musi więc zwrócić uwagę na rzeczywiste płaszczyzny styku i położenie otworów. Dokładność przygotowania pomaga wykorzystać zalety tego przekroju. Nie należy jednak oczekiwać, że dodatkowe zagięcia wybaczą każdą pomyłkę. Profile zimnogięte pracują zgodnie z projektem tylko wtedy, gdy ich geometria i zamocowania pozostają zgodne z przyjętymi założeniami. Sama wysokość profilu sigma nie wystarcza do przygotowania detalu. Potrzebne są szerokości półek, grubość blachy i przebieg zagięć. Ważne są również promienie gięcia oraz położenie usztywnień brzegowych. Rysunek wykonawczy powinien jednoznacznie wskazywać orientację elementu. Pozwala to ocenić, czy podpora i łącznik trafiają we właściwe miejsce.

Profil może przyjechać na budowę w dobrym stanie i ulec uszkodzeniu, zanim trafi do konstrukcji. Częstą przyczyną jest źle przygotowane składowanie. Wilgoć, nierówne podparcie i wielokrotne przekładanie nie służą cienkim elementom. Profile ocynkowane potrzebują ochrony przed wodą oraz odkształceniami. Plan magazynowania nie musi być skomplikowany. Musi jednak odpowiadać długościom materiału i rzeczywistej kolejności prac. Podłoże powinno pozwalać na stabilne ułożenie pakietów i bezpieczny dostęp sprzętu. Trzeba wykluczyć zastoiska wody oraz miejsca narażone na przypadkowe uderzenia. Istotny jest również dystans od gruntu. Profile zimnogięte nie powinny leżeć bezpośrednio na mokrej nawierzchni. Warto zaplanować podkłady i ich rozmieszczenie, zamiast szukać przypadkowych desek podczas rozładunku.