Suchy jastrych ogranicza ilość wody wnoszonej do wnętrza. Może współpracować z izolacją EPS, lecz wymaga sprawdzonego układu warstw. Ważne są rodzaj płyt podłogowych, dopuszczalna grubość izolacji i obciążenia punktowe. Nie wystarczy skopiować rozwiązania spod wylewki cementowej. Cienkie elementy podłogowe inaczej rozkładają nacisk. Najpierw wybiera się system suchej podłogi odpowiedni do pomieszczenia. Jego dokumentacja określa możliwe podłoża, sposoby wyrównania i obciążenia. Dopiero do tych wymagań dobiera się EPS. Kolejność odwrotna bywa kłopotliwa: zakupiona wcześniej gruba warstwa izolacji może nie mieścić się w dopuszczonym zestawie. Sprawdź, czy tabela dotyczy samych płyt, elementu z fabrycznie dołączoną izolacją czy układu z dodatkową warstwą pod spodem.

EPS pod jastrychem ma ograniczać przepływ ciepła i zapewniać stabilne podparcie podkładu. Wybór zależy od miejsca podłogi, obciążeń oraz całego układu warstw. Sama nazwa dach-podłoga lub liczba 100 nie rozstrzyga wszystkich wymagań. Trzeba uwzględnić także instalacje, akustykę i dostępną wysokość. Najlepszy punkt wyjścia stanowi projekt podłogi. Podłoga na gruncie oddziela ogrzewane wnętrze od podłoża. Podłoga między ogrzewanymi kondygnacjami ma inne warunki cieplne, a większego znaczenia może nabrać akustyka. Z kolei nad zimną piwnicą potrzebna jest odpowiednia ochrona cieplna. Dlatego nie należy zamawiać jednej grubości EPS do wszystkich pomieszczeń tylko dlatego, że planowany jastrych jest taki sam.

Styropian pod ogrzewaniem podłogowym ogranicza przepływ ciepła w dół i podpiera warstwę grzewczą. Jego grubość oraz właściwości mechaniczne dobiera się do przegrody i obciążeń. Sama folia z podziałką nie zastępuje termoizolacji. Potrzebny jest spójny układ płyt, mocowania rur, jastrychu i dylatacji, dopasowany do dostępnej wysokości pomieszczenia. Ogrzewanie podłogowe przekazuje ciepło do otoczenia warstwy grzewczej. Izolacja pod nią ogranicza niepożądany przepływ w dół. Jest to szczególnie istotne nad gruntem i nieogrzewanym pomieszczeniem. Nad ogrzewaną kondygnacją warunki są inne, ale także tam opór warstw powinien odpowiadać projektowi instalacji i przegrody. Nie należy zakładać, że ciepło zawsze płynie tylko do góry.

Ciężkie wyposażenie obciąża podłogę nie tylko swoją masą, lecz także sposobem podparcia. Wanna, wyspa kuchenna i regał mogą przekazywać siły punktowo lub liniowo. Dobór EPS musi współgrać z jastrychem i konstrukcją. Nie wystarczy podzielić ciężaru przez powierzchnię całego pokoju. Takie elementy warto zaplanować przed wykonaniem warstw. Dla wanny trzeba uwzględnić jej masę, wodę i użytkowników. Dla wyspy znaczenie mają blat, szafki, wyposażenie i przechowywane przedmioty. Regał z książkami obciąża podłogę inaczej niż pusta szafka o podobnych wymiarach. Do oceny potrzebne są dane rzeczywistego wyposażenia, a nie tylko jego rzut na planie wnętrza.

Warstwa rozdzielająca nad styropianem ogranicza przedostawanie się świeżej mieszanki w szczeliny izolacji. Może też zapewniać poślizg potrzebny w określonym układzie podłogi. Jej rola zależy jednak od projektu. Nie każda folia jest hydroizolacją lub paroizolacją. Przed układaniem warto ustalić funkcję, ciągłość i sposób połączenia przy ścianach. Pomiędzy płytami EPS pozostają styki, a przy rurach i krawędziach pojawiają się docięcia. Płynna część mieszanki podkładu może wnikać w te miejsca. Prawidłowo ułożona warstwa rozdzielająca ogranicza taki przepływ. Ma to znaczenie zwłaszcza przy podłodze pływającej, gdzie zaprawa nie powinna tworzyć sztywnych połączeń z podłożem.